Foi unha xornada desapacible, e nin digamos a noite, vento e auga a montón, de camiño á festa que tocaba esa noite, houbo momentos de case parar os coches. Pero a min ningunha inclemencia me frea se xa teño plantexado algo na miña cachola. E o plan era ir ver a La Fórmula.
Por terceiro ano consecutivo, La Fórmula tivo cambios moi radicais e tiña ganas de vela pola xente nova que foi incorporando. Teño que recoñecer que a dianteira de este ano paréceme unha verdadeira gozada, todos teñen unha altísima calidade vocal e ademáis simpatía co público, Raul en especial, e quen pode poñer a orquestra sobre os seus hombros á hora da presentación do espectáculo. Unha dianteira dulce, pero agresiva e dinamica que pode chegar a ser unha referencia.
O punto que eu lle vexo a mellorar, e do que xa adolecia nas pasadas tempadas, e o repertorio, segue sendo un repertorio comercial, que sona ben (moi ben, de feito), pero sen demasiada personalidade, y con demasiadas similitudes con moitas outras orquestras. De todas a todas, a meirante parte era do ano pasado, e pode que segun vaian metendo temas novos, vaian pulindo un selo propio, ahí temos o popurri de OT.
En definitiva, pinta ben esta tempada, que pode ser a de cosolidación, ó fin, da Fórmula e de verdade o desexo.
P.D: Vídeos non houbo, por que nada estaba a favor ese día, carpa pechada, disfraces de 3 metros de altura, tarima de 20cm eeeeee a tarxeta da cámara na casa. Unha mágoa. Polo menos tocoume desfrutar enteiramente da festa e sobre de todo da orquestra.
Ningún comentario:
Publicar un comentario